Ewa Donat kandydatka na Przewodniczącą Samorządu Uczniowskiego VII LO im. Juliusza Słowackiego w Warszawie

Jak to możliwe, że nazywasz się DONAT, a w kampanii nie rozdawałaś donutów?

To bardzo dobre pytanie! (śmiech) Oczywiście można w ten sposób próbować zdobyć głosy, ale ja chciałabym, żeby uczniowie zagłosowali na mnie dlatego, że podzielają moją wizję szkoły i przekonują ich moja autentyczność, entuzjazm oraz zaangażowanie, a nie dlatego, że dostali ode mnie pączka czy tosta.

Wierzę, że jedność i szkolną solidarność buduje się wokół wspólnych pomysłów, celów i działań. Nie chciałabym zaczynać swojej przygody z wyborami od czegoś, co kojarzy mi się z najgorszymi praktykami dorosłej polityki - kiełbasą wyborczą i pustymi obietnicami.

Ale spokojnie, donuty też będą! Jeśli wygram, planuję zorganizować w pierwszy piątek czerwca Dzień DONATA, podczas którego będziemy mogli zajadać się donutami przyniesionymi przez uczniów. Wtedy będzie to już okazja do wspólnej zabawy i świętowania!

Jakie są najważniejsze punkty Twojego programu?

Nie zamierzam przedstawiać Wam listy obietnic, które świetnie brzmią na debacie, a potem znikają razem z plakatami wyborczymi. Oczywiście mam kilka konkretnych pomysłów.

Po pierwsze, chciałabym sprawdzić możliwość zamontowania stacji do ładowania telefonów, tabletów i słuchawek. Wiecie, to naprawdę przydatne rozwiązanie! Wielu uczniów dojeżdża do szkoły i potrzebuje telefonu nie tylko na lekcjach, ale też w drodze do domu. Czasami możliwość skontaktowania się z rodzicami czy sprawdzenia połączenia to wręcz kwestia bezpieczeństwa.

Po drugie, zależy mi na rozwoju gazetki szkolnej i szkolnych mediów społecznościowych, żebyśmy wiedzieli, co się u nas dzieje i mieli przestrzeń do pokazywania własnych pomysłów. Chcę również doprowadzić do powstania kanału SłowakTV.

Po trzecie, chcę urozmaicać życie szkolne przez dni tematyczne i wydarzenia integrujące uczniów. Mam tu na myśli między innymi wspomniany już Dzień DONATA czy powrót turniejów szachowych.

To propozycje, od których możemy zacząć. Jestem też otwarta na pomysły, które wyjdą od uczniów. Program nie powinien być zamkniętą listą. Powinien być początkiem działania.

Jak wyobrażasz sobie przewodniczącą szkoły - jako osobę, która przewodzi innym, czy taką, która przede wszystkim działa razem z nimi?

Tak na poważnie, to nie sądzę, żebyśmy w naszym LO potrzebowali królowej czy też księżniczki. Potrzebujemy sprawnej organizatorki, którą interesują problemy uczniów, która ma w sobie wystarczająco dużo empatii, żeby się nad nimi pochylić, a jednocześnie energii i entuzjazmu, by naprawdę chcieć je rozwiązywać.

Osobiście nie podoba mi się też koncepcja, w której ktoś stoi na piedestale, dzierży berło i chce kierować innymi jak orkiestrą. Przewodzenie orkiestrze oznacza, że jedna osoba nadaje rytm i wyznacza kierunek, a reszta ma za nią podążać. Ja tak działać nie chcę. Nie chcę być osobą, która decyduje za wszystkich. Chcę być opiekunką i ambasadorką pomysłów uczniów.

Chcę stworzyć przestrzeń do wymiany informacji i poglądów - za pośrednictwem gazetki uczniowskiej, mediów społecznościowych czy SłowakTV - w której będziemy wspólnie dyskutować o tym, jakie zmiany są potrzebne w naszej szkole i w jakim kierunku powinniśmy zmierzać.

Podstawą moich działań będą codzienne rozmowy, współpraca z uczniami i ankiety publikowane w szkolnych mediach społecznościowych. Zależy mi na tym, żeby można było zgłaszać zarówno nowe pomysły, które mogą pomóc w rozwoju szkoły, jak i problemy, które utrudniają nam codzienne funkcjonowanie.

Ważne jest też dla mnie, żeby na samym zbieraniu opinii się nie kończyło. Jeśli uczniowie zgłoszą konkretny problem, sprawdzę, co można z nim zrobić i będę informować o postępach. Uważam, że słuchanie uczniów nie polega na pytaniu ich tylko o zdanie. Polega na tym, żeby to zdanie miało znaczenie.

W kampanii startuje jeszcze jeden chłopak. Nie boisz się?

Na początek powiem, że bardzo lubię chłopaków i myślę, że zdobędę również ich głosy! (śmiech) A czy się boję? Oczywiście, że tak! Dziewczyna rywalizująca z chłopakiem to zawsze jest duże wyzwanie. Nikt nie mówił, że będzie łatwo, ale wydaje mi się, że akurat w przypadku funkcji przewodniczącej bycie dziewczyną może być dużym atutem, a nie powodem do zmartwień.

Wiele razy mówiłam, że w tej roli potrzeba empatii, troski o innych i takiej dziewczęcej energii do załatwiania różnych spraw. Ważna jest też umiejętność dobrej komunikacji z nauczycielami - czasem trzeba umieć przekonać ich do pomysłu, znaleźć wspólny język i po prostu złapać za serce. Myślę, że dziewczynom przychodzi to czasem łatwiej! (śmiech)